Film sonrası tartışmada tek doğru yorumu bulmaya çalışmak keyfi azaltıyor. Bir sahne, aynı anda birden fazla anlamı taşıyabilecek kadar açık bırakılmış olabilir.
Bir arkadaşın dikkat ettiği arka plan ayrıntısını kaçırmış olmak hoşuma gidiyor. Yeniden izlemek için neden, her zaman büyük bir olay örgüsü bilmecesi olmuyor.
Yavaş film demekle sıkıcı film demek aynı yargı değil. Süre, tempo ve ilgi arasındaki farkı konuşunca eleştiri daha açıklayıcı hâle geliyor.
Son yazılar akarken hemen yorum yapmak bazen duygunun önüne geçiyor. Birkaç dakika susmak, filmin bıraktığı ritmi değerlendirmeye çevirmeden taşıma imkânı.
Bir filmin sonu, düşünmenin de sonu olmak zorunda değil. Salondan çıkarken yapılan konuşma, aynı sahnenin farklı insanlarda başka sorular bıraktığını gösteriyor.