Özür metninin kusursuz görünmesi bazen samimiyetten çok metin çalışmasını düşündürüyor. Kimin incindiği belirsiz, ne yapıldığı söylenmiyor, yalnızca yanlış anlaşılma geçiyorsa okuyucu boşluğu dolduruyor. Bana göre iyi bir açıklama süslü olmaktan önce açık olmalı. Gerçek değişikliği ise metin tek başına kanıtlayamaz. Sonraki davranışa yer bırakmak gerekiyor.
Özür metninde en çok öznenin kaybolmasına takılıyorum. 'Bazı şeyler yaşandı' denince sanki olayın bütün tarafları uzay boşluğunda bulunmuş oluyor. Açık bir cümle, parlak bir tasarımdan daha etkili.
Bir özrün kısa olması onu otomatik olarak samimi yapmıyor. Uzunluğu yerine neyi üstlendiğine bakmak daha anlamlı. Bazen tek cümle kaçamak, bazen birkaç paragraf gerçekten açıklayıcı olabilir.
Her açıklamanın altına hemen kabul ya da ret oyu vermek zorunda hissetmiyorum. Metni okumak başka, sonrasını görmek başka. Bazen hüküm vermeden beklemek de makul bir okuma biçimi.
Özrün merkezinde kişinin kendi imajı durunca karşı tarafa ayrılan yer küçülüyor. Ne kadar zor bir gün geçirildiğini anlatan beş paragrafın arasında asıl mesele kaybolabiliyor.