Bir sesi duyunca arkasında konuşan gerçek birinin bulunduğunu varsaymaya alışmışız. Sentetik sesler bu alışkanlığı yeniden düşündürüyor. Kullanımın açıkça belirtilmesi bana teknolojinin büyüsünü bozmak gibi gelmiyor; dinleyiciyle dürüst ilişki kurmak gibi geliyor. İnsan bazen nasıl üretildiğini bilerek de bir anlatımdan hoşlanabilir. Gizem her zaman gerekli değil.
Bir sesin kime ait olduğunun açıkça anlatılması küçük bir ayrıntı değil. Dinleyen kişi ne duyduğunu bilince performansı da başka bir merakla değerlendirebilir; açıklık, beğeninin önüne geçmek zorunda değil.
Sesin kusursuz pürüzsüz olması her metne yakışmıyor. Bir masalda duraksama, bir açıklamada vurgu arıyoruz. Doğru kelimeyi söylemekle cümlenin ne anlattığını hissettirmek ayrı işler.
Bir karakterin sesini tanıyınca ona yüz de hayal ediyor insan. Üretim biçimi değişse de dinleyicinin hayal kurma tarafı sürüyor. Ses tasarımının bu görünmez görsel etkisi ilginç.
Bir metni göz yerine kulakla takip etme seçeneği değerli. Burada başarıyı gerçek insana ne kadar benzediğiyle değil, dinleyenin metni rahat izleyip izleyemediğiyle değerlendirmek isterim.